ஒரு வாரமாக மனம் எதிலும் நிலைக்க மறுக்கிறது.
கணினி முன் அமர்ந்தால் அதிகபட்சம் 15 மணித்துளிகளுக்கு மேல் எதையும் பார்க்கவோ, படிக்கவோ முடியாமல் மனம் அலை பாய்கிறது.
வலைப்பூவில் ஏதாவது எழுதுவதென்பது இயலாத செயலாக இருக்கிறது.
தியானத்தில் அமர்ந்தால் மனம் ஒன்ற மறுக்கிறது.
சரி,படிக்கலாம் எனப் புத்தகம் ஏதாவது கையிலெடுத்தால்,விழி பார்ப்பதை,மனம் வாங்கிக் கொள்ள மறுக்கிறது.
எதிலுமே லயிக்காத ஒரு நிலை.ஏன் என்றே தெரியவில்லை; புரியவில்லை.
ஒரு வேளை என் நன்பனின் இழப்பினால் ஏற்பட்ட தாக்கமோ?
என்னுடன் 1964-66 இல் பட்ட மேற்படிப்பு படித்தவன்.அதற்கு முன் ,வெளி ஊர்க் கல்லூரியில் பட்டப்படிப்பில் எனக்கு ஒரு ஆண்டு,முந்தியவர்.
விடுதி வாசத்தில் இருக்கும்போது எனக்கு எளிய உடற் பயிற்சியெல்லாம் சொல்லிக் கொடுத்தவர்.
அப்போதே அவருக்கு இரவு நேரத்தில் இருட்டில் பார்வை சரியாகத்தெரியாது.
பணி ஓய்வுக்குப்பின் பார்வை முழுவதும் போய் விட்டது.
சென்னையிலேயே இருந்தாலும் அடிக்கடி சந்திக்க முடிந்ததில்லை. தொலைபேசியில் உரையாடுவதோடு சரி.
அவரும் அவர் மனைவியும் மட்டுமே சென்னையில் வசித்து வந்தனர்.
மூன்று பிள்ளைகள்-ஒரு மகன்,இரண்டு மகள்கள்,அனைவரும் அமெரிக்காவில்.
உயிர் பிரியும் நேரத்தில் அவர்கள் யாரும் அருகில் இல்லை.
பெட்டிக்குள் அவர் உடலைப் பார்த்ததும் நான் உடைந்து போனேன்.பணம் இருந்தென்ன?உயர் பதவி வகித்தென்ன? கடைசி நேரத்தில் பிள்ளைகள் ஒருவர் கூட அருகே இல்லாத, உடனே வந்து சேரக்கூட முடியாத எங்கோ ஒரு இடத்தில்.
அவர் மனைவிக்கு ஆறுதல் கூறினேன்.