தொடரும் தோழர்கள்

விதி லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
விதி லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

திங்கள், ஆகஸ்ட் 31, 2015

விதியா?மதியா?=-அன்புள்ள மான்விழியே-இறுதிப் பகுதி



விஜயசிம்மன் ஈஸ்வரதயவில் யமனை வென்ற மார்க்கண்டேயனோ அல்லது நயனி யமனுடன் போராடி சத்யவானின் உயிரை மீட்ட சாவித்திரியோ அல்லர் என்பதை மிஹிரர் நன்கு அறிவார்.

வேத உபநிஷத்துக்களையும் பக்தி நூல்களையும் சித்தாந்தங்களையும் பகவத்கீதை மற்ற பக்தி நூல்களையும் சித்தாந்தங்களையும் கரைத்துக் குடித்த மிஹிரரையே பாசம் கிரங்கச் செய்து மாளவொண்ணா சோகத்தில் ஆழ்த்தியது. இந்த சோகத்தை மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்து கொண்டு அவர்களையும் கண்ணீரில் மூழ்கவைக்க அவருக்கு துணிவில்லை.

தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு விஜயனின் ஜாதகத்தை வேறு கோணங்களில் அலசினார். அவனுக்கு புத்திர பாக்கியம் இருப்பது தெள்ளத் தெளிவாக உறுதியானது. மணநாள் அன்றே கருவுற்றால், நயனி ஒரு சான்றோணை ஈன்றெடுப்பாள் என்ற கணிப்பு அவருக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

நயனி விஜயசிம்மன் தம்பதிகளின் முதலிரவு ஏற்பாடுகளை செய்ய விரைந்தார் வராகமஹிரர்.

இதற்கிடையே, மணமேடையிலிருந்து இளைப்பாற வந்த நயனியை மூக்குத்தியின் கல் எப்படி கழன்றது என்று மாதங்கி வினவ, “முகூர்த்தம் முடிந்தவுடன் மாலை மாற்றிக் கொள்ளும் போது பூமாலையின் நார் மூக்குத்தியில் மாட்டிக் கொண்டு கல்லை இழுத்து விட்டது” அந்தக் கல்லை பத்திரப்படுத்த விஜயசிம்மனிடம் கொடுத்ததாக கூறினாள்.

அருகிலிருந்த விஜயசிம்மன், தன் தோழனும், மிஹிரரின் சிஷ்யனுமான ஈஸ்வர பட்டனிடம் கல்லைக் கொடுக்க, அதை அவன் அருகிலிருந்த மணிக்காட்டியின் மணலில் சொருகியதாக விளக்கினான்.

கல்லை பத்திரப்படுத்த வேறு இடம் கிடைக்கவில்லையா என மாதங்கி சற்று கோபமாக வினவ, “விலை உயர்ந்தகல்”, அதனுள் போட்டால் யாரும் தொட சாத்யமில்லை. மேலும் அந்த நிமிடத்தில் குரு (மிஹிரர்) அவசரமாக கூப்பிட்டதால் அப்படி செய்தேன், என்றான் ஈஸ்வரன்.

 “கோபமே வராத மிஹிரருக்குக் கூட உன்னுடைய இந்த செயல் சீற்றத்தை வரவழைத்திருக்கும்”. “அந்த மணிக்காட்டியை கண்ணும் கருத்துமாக பாதுகாத்து வந்தார்.” என்ன அதிசயம். இந்த கல்யாண கலாட்டாவில் கூட அதை கண்டு பிடித்து என்னை சலிக்க வைத்து கல்லை மீண்டும் பதிக்க வைத்துவிட்டாரே! என்று மாதங்கி அதிசயித்தாள்.

இன்னும் சிறிது நேரத்தில் மாதங்கி மிஹிரரிடம் இந்த விஷயத்தை சொல்லப்போகிறாள்.
அந்த நிமிடம் வரை பாசவலையில் சிக்கி சஞ்சலப்பட்டுக் கொண்டிருந்த மிஹிரரை அப்படித் தவிக்கவிட்டது தான் ஈஸ்வர சங்கல்பமோ? 




என் குறிப்பு:ஐந்தாம் இடம் குழந்தைப் பேற்றைக் குறிக்கும்.அந்த பாவமோ,அதன் அதிபதியோ தீய கோளுடன் சேரமலோ,அவற்றால் பார்க்கப்படாமலோ இருந்து அத்தோடு நல்ல கோள்களின் இணைவு பெற்றிருந்தால் நிச்சயம் மக்கட்பேறு உண்டு.குரு எனப்படும் வியாழன்தான் குழந்தைப் பேற்றுக்குக் காரகன்.

வராக மிகிரருக்கு ஏன் இந்த மன வருத்தம் ஏற்பட்டது?அதற்குக் காரணம் என்னவாக இருக்கும்?
.....அன்று அவருக்குச் சந்த்ராட்டமமாக இருக்கலாம்!

சாதகப்படி நயனி கணவணை இழக்க வேண்டும் என்பது விதி!

ஆனால் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் மணம் நடந்தால் விதியை வெல்லலாம் எனக் கண்டது மிகிரரின் மதி!

வெள்ளி, ஏப்ரல் 15, 2011

எமதர்மனும்,சிட்டுக் குருவியும்!

ஒரு குட்டிக் கதை!

கருடன் ஒரு சிட்டுக் குருவியினிடம் மிகவும் அன்புடன் இருந்தது.

ஒரு நாள் வைகுண்டத்தின் வாசலில்,கருடன் அக் குருவியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது அங்கு வந்த எமன்,சிட்டுக் குருவியைப் பார்த்துச் சிறிது தயங்கி நின்று விட்டு,வைகுண்டத்துக்குள் சென்று விட்டான்.

கருடன் யோசித்தது”எமன்,குருவியைப் பார்த்துத் தயங்கி நின்றான் என்றால்,நிச்சயம் குருவியின் உயிருக்கு ஆபத்து இருக்கிறது.நான் குருவியைக் காப்பாற்ற வேண்டும்”

பின்னர் கருடன் குருவியைத் தூக்கிக் கொண்டு வெகு தொலைவில் இருக்கும் மலைக் குகையில் விட்டு வந்தது.வைகுண்ட வாயிலில் அமர்ந்து கொண்டது.

எமன் வெளியே வந்தான்.குருவியை காணாமல் திகைத்தான்.கருடனிடம் கேட்டான்”இங்கிருந்த சிட்டுக் குருவி எங்கே?”

கருடன் வெற்றிச் சிரிப்புடன் கூறியது”உங்கள் பார்வையிலிருந்து,குருவியின் உயிருக்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்து கொண்ட நான் வெகு தொலைவில் உள்ள ஒரு மலைக் குகையில் அதை விட்டு வந்தேன்.இனி என்ன செய்வீர்கள்?”

யமதர்மன் நகைத்தான்”நன்று,நன்று!குருவியை இங்கு பார்த்ததும் நான் திகைத்தேன்.இன்னும் சிறிது நேரத்தில்,தொலைவில் உள்ள மகைக் குகையில் இதன் மரணம் நிகழ வேண்டுமே ,ஆனால் இது இங்கே இருக்கிறதே என்று.ஆனால் சரியான நேரத்தில் குருவி அங்கு சென்று சேர்ந்து விட்டது!நன்றி கருடனாரே!”

கருடன் செயலற்று அமர்ந்தது.

ஆம்,மரணம் என்பது எந்த நேரத்தில் எங்கு எப்படி நடக்க வேண்டும் என்பது தீர்மானிக்கப் பட்டு விட்ட ஒன்று.

சின்னக் குயில் சித்ராவின் பேரிழப்பைப் பற்றிப் படித்தபோது இந்தக் கதைதான் நினைவில் வந்தது.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் பிறந்த பொக்கிஷத்தை,வேற்று மண்ணில், ஏதோ ஒரு வீட்டின் நீச்சல் குளத்தில் பறி கொடுக்க நேர்ந்த அந்தச் சோகத்தை யாரால் அளவிட முடியும்?

எதற்காக அங்கு சென்றார்களோ,அதுவே இன்னும் நிறைவேறாத நிலையில்,இந்த இழப்பு .

அப்படி ஒரு நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்யப் படாமல் இருந்திருந்தால்?

சித்ரா அந்நிகழ்ச்சிக்குப் போகாமலோ அல்லது குடும்பத்துடன் போகாமலோ இருந்திருந்தால்?

நீச்சல் குளம் இல்லாத ஒரு வீட்டில் தங்கியிருந்தால்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடைதான் இந்தக் கதை.

தவமிருந்து பெற்ற குழந்தையைப் பறி கொடுத்து விட்டுக் கதறும் அந்தத்தாய்க்கும், தந்தைக்கும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூறுவதை தவிர வேறேன்ன செய்ய முடியும் நம்மால்?

இறைவா!அவர்களுக்கு மன ஆறுதலை,மன அமைதியைக் கொடு!

அவர்களுக்கு எது நல்ல மருந்தாக அமையும் என்பது உனக்குத்தெரியும்.

அந்த வரத்தை விரைவில் அளி!

அது வரை அவர்களுக்காக நாமும் பிரார்த்திப்போம்!