இல்லறமே நல்லறம்!

அழகியும் துறவியும்-நிறைவு

துறவியின் உள் உணர்வுகளை அறிய இயலாதவள் அழகி. சக்தியின் மாயப் படைப்பான அவள், துறவிக்கு அள்ளி அள்ளித்தரவே படைக்கப்பட்டவள். அவரது அந்தரங்க உணர்வுகளை மட்டுமன்றி, மற்ற சாதாரண உணர்வுகளைக் கூட அறிய இயலாதவள்.

துறவி அவள் தந்த இன்பத்தை ஆறு மாதத்திலேயே கரை கண்டுவிட்டார. வாழ்க்கையின் மற்ற உணர்வுகள் அவரை துரத்த ஆரம்பித்தன. குறிப்பாக தூக்கமின்மை அவரை துக்கத்தில் ஆழ்த்தியது. அழகியை ஒரு தொல்லையாக எண்ண ஆரம்பித்தார். அவரது வாழ்க்கையில் ஆசை, மோகம் இரண்டுமே ஆறு மாதங்களில் முற்றுப் பெற்றன. இப்போது சோகராகங்கள் தான் பாடுகிறார்.

என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லை, தூங்கும் போது அழகியைத் தீண்டி மூளை வெடித்துச் சிதறி சாகலாம் என்று கூட துணிந்தார்.  ஆனால் ஞானிக்குக் கொடுத்த வாக்கை எண்ணி கட்டுப்பட்டார். அழகியின் தூக்கம் அதிகரித்தது. 22 மணி நேரம் தூங்க ஆரம்பித்தாள். அவளை விட்டு ஓடி விடலாம் என்றுகூட முயற்சி செய்தார். 20 மணி நேரம்  ஆனவுடன் அவளைக் காண விரைந்தோடி வருவார்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தூக்கம் அதிகமாகி 24 மணி நேரமும் தூங்கும் அழகியானாள். “தூங்கும் அழகி, தூங்காத துறவி”

துறவி தன் பொறுமையை இழந்தார். ஞான குருவை நினைத்து ஆழ்ந்த தவத்தில் மூழ்கினார். காமம் மறைந்தது. பல உயரிய எண்ணங்கள் மேலோங்கின.

உடன் தூங்கி உடன் எழுவது தான் தாம்பத்யம். பின் தூங்கி முன் எழுவது தான் மங்கையர்க்கு அழகு என்பதெல்லாம் தெளிவாகியாது. அவன் உணர்வுகளை அவளும் அறிந்து அவைகளை பரிமாறிக் கொள்ளுவதே உண்மையான, சிறப்பான இல்லறம் என்பதை பரிபூரணமாக உணர்ந்தார் இல்லறத்தில் பெண்கள் பங்கு ஒப்புயர்வற்றது என நன்கு அறிந்தார்.

மாலையுடன் வந்த அழகியை அணைத்து காமக்களியாட்டங்களில் ஈடுபட்டதில் உள்ள வெறுமையை முழுவதுமாக வெறுத்தார். காலங் “கடந்த மெய் உணர்தல்” இருப்பினும் சஞ்சலத்திலிருந்து மீண்டு அமைதி அடைந்தார்.

மெய்யறிந்து அமைதியான சில நாட்களுக்குப் பிறகு, தெளிவு பெற்ற துறவியின், முன் ஞான நட்சத்திரமாக ஒளிரும் அவரது குரு தோன்றினார். 

“தூக்கத்தை இச்சைக்காகத் துறந்த அஞ்ஞான அற்பப் பதரே! அஞ்ஞானத்தை முற்றிலும் துற. ரீதியான இல்லற வாழ்க்கை வாழ முற்படு. காமம் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கம் தான். அதற்கு அளிக்க வேண்டிய அந்தஸ்தை அளித்து மேற்கொள்ளும் அன்யோன்யமான இல்லறமே இங்கிதம். இவைகளை மனத்திற்கொண்டு வேண்டும் வரம் கேள்” என்றார்.

“சுகதுக்கங்கள் அடங்கிய எளிமையான, அமைதியான இல்வாழ்க்கையை ப்ராப்தித்து எங்களை ஆசி புரியுங்கள்” என்று மன்றாடினார் சிஷ்யர்.

“ததாஸ்து” என்றருளி மறைந்தார் ஞானகுரு.

அழகி துயில் நீக்கம் பெற்றாள். படைப்பில் இருந்த மாயம் நீங்கி மானுடப் பெண் ஆனாள். துறவியின் துயிலும் மீண்டது.

துறவியும் அவரது இல்லத்தரசியும் குருவை நமஸ்கரித்து ஆசி பெற்றனர்.

அவர்கள் படைக்கப்போகும் இல்லற இலக்கணம் ஒரு தொல்காப்பியம்.

-பார்த்தசாரதி

அழகியும், துறவியும்!

முன்னமொரு காலத்தில் அடர்ந்த கானகத்தில் ஞானி ஒருவர் நதிக்கரையில் பர்ணசாலை அமைத்து அமைதியாக தியானம் செய்து வந்தார். இளம் வயதிலேயே இயற்கை இடர் பாடுகளால் தர்ம பத்தினியை இழந்தவர்.

அவர் தன்னிடம் குருகுல வாசம் செய்ய விரும்பும் மாணக்கர்களை கடுமையான சோதனைக் குள்ளாக்கித்தான் சிஷ்யர்களாக சேர்த்துக்கொள்வார். ஐந்து வருடங்களில் ஒரே ஒரு மாணவன் தான் சோதனைகளை மீறி சிஷ்யனானான் .புத்திசாலி, திறமைசாலி முன்னமே வேத, உபநிஷத் துக்களை கரைத்துக் குடித்தவன் மூன்று ஆண்டுகள் குருகுல வாசத்திற்குப் பிறகு துறவு பூண்டு குருவிற்கு நிரந்தரமாக பணிவிடை செய்ய விரும்பினான். இல்லற சுகத்தை அனுபவிக்காமல் துறவு பூணுவதை குரு அனுமதிக்கவில்லை. இருந்தாலும் அவன் குருவின் பணிவிடையிலேயே இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்தான்.

குரு நூறு வயது வாழ்ந்து சமாதி அடைந்த பின் தன்னிச்சையாய் வாழ வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டான். இல்லறம் மேற்கொள்லாமல் துறவறம் நாடக்கூடாது என்ற குருவின் ஆணையை சிஷ்யன் வேதமாக மதித்தான்.ஆனால் ஒரு துறவியைப் போலத்தான் வாழ்ந்து வந்தான்.

அமர்நாத் யாத்திரையை மேற்கொண்டு, பனிக்குகை அருகில் ஒடிக்கொண்டிருந்த லிட்டர் ஆற்றில் நீராடிக் கொண்டிருந்த  போது ஒர் அழகி மான்போல் துள்ளி ஒடினாள். முழு நிலவை மேகம் மூடியது போல உணர்ந்தார். அமர்நாத் குளிரிலும் அவருக்கு வியர்த்து விருவிருத்தது. இதுநாள் வரை அறத்துப்பால், பொருட் பாலில் திளைத்தவருக்கு மூன்றாவது பாலின் மீது நாட்டம் வந்தது.

அழகி மின்னல் போல் தோன்றி மறைந்தது ஒரு மாயைதான்.

துறவி காதல் வசப்பட்டார். அழகியை எப்படியாவது அடைந்து விடவேண்டும் என்ற இச்சை விஸ்வரூபம் எடுத்தது.ஆறு மாதங்கள் கடும் தவம் புரிந்தார் . அவரது சிரத்தையான தவத்தை மெச்சி, ‘அமர்நாத்தின் போலேநாத் சங்கர்” துறவியின் குருவை பூலோகத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார்.

“குருவே வந்தனம்.  அந்த அழகி என்னவள் ஆனால் தான் எனக்கு இல்லறம்.

“நன்று, அவளை உனதாக்கிக் கொள்ள உனக்கு அத்யாவசியமான ஏதாவது ஒன்றை நீ இழக்கவேண்டியிருக்கும்”.

எதை வேண்டுமானாலும் இழக்கத்தயார். அவள் தான் என் உயிர் மூச்சு”

“உணவு, உறக்கம் இவைகளுள் ஏதாவது ஒன்றை நிரந்தரமாக இழந்தால் அவள் உனக்கே”

உணவு செல்வதில்லை. அவளைப் பார்த்த நாழிகையிலிருந்து உறக்கம் கொள்வதில்லை. சதாசர்வ காலமும் அவளுடன் இருப்பதே என் வாழ்வின் லட்சியம். உறக்கத்தை துறக்கத் தயார்”.

“அவளை பண்புடன் நடத்த வேண்டும்” அவள் உறங்கும் போது நீ அவளை தீண்டினால் உன் மூளை  வெடித்துச் சிதறும். நீ கோரமாக இறப்பாய் (மடிவாய்). ஒரு வினாடி அவகாசம் தருகிறேன்,  நீ யோசித்து முடிவெடு.

எனக்கு எந்த அவகாசமும் வேண்டாம். இந்த வினாடியே அவள் வேண்டும்.

“நன்று இல்லறமே நல்லறம் என்ற உண்மையை நிலை நாட்டு” என்று கூறி ஞானி மறைந்தார்.

நொடிப் பொழுதில் அழகி மாலையுடன் தோன்றினாள்.

அந்த அழகியைக் கண்டதும் அகமகிழ்ந்து துறவறம் துறந்து இல்லறம் நாடினார்.

“இகத்தில் இருக்கும் சுகம் எத்தனை ஆனாலும் அதை இருவர்க்கும் பொதுவாக்கலாம். அதன் எண்ணிக்கை விரிவாக்கலாம்” என்று துறவி மொழிய இருவரும் ஒன்றாயினர்.

கானக விலங்குகளெல்லாம் துள்ளிக் குதித்தன. மான்கள் மருண்டன. முயல்கள் வேகமாக ஒடின.  அவள் இசைத்தால் குயில்கள் மருண்டன. ஆடினால் மயில்கள் வியந்தன. காமத்துப்பால் சிந்தாமல் சிதறாமல் பருகினார்.

அந்தி மந்தாரைப் பொழுதை துறவி(?) வெறுத்தார். அழகி கண் உறங்க ஆரம்பித்தால் பரிதவிப்பார்.

பர்ண சாலையை சுத்தம் செய்து, ஆடைகளை துப்புரவாக துவைத்து, சுவையாக ஆகாரங்கள் சமைத்து வாசல் தெளித்து, கோலம் போட்டு, அவளது திருப்பள்ளி எழுச்சிக்காக தவம் கிடப்பார். அழகி அவருக்கு பாடலும் கற்பிப்பாள். இருவரும் பாடுவதை கேட்டால் தேவகானம் தோற்றது. நாரத முனிவரே மெய் மறந்து லயத்தில் வயப்படுவார்.

காலம் பறந்தது. இரவு நேரம் துறவியை வதைக்க ஆரம்பித்தது. 

-தொடரும்.

-பார்த்தசாரதி

கன்னா,செம்மை நிறக் கன்னா!

தலைப்பைப் பார்த்ததும் என்ன இந்த ஆளுக்கு இரண்டு சுழி,மூணு சுழிக் குழப்பம் போலிருக் கிறதே என்று நினைக்கி றீர்களா.?

எனக்குப் பேசும்போதோ எழுதும்போதோ நிச்சயமாக னகர,ணகரக் குழப்பம் கிடையாது.

இது கண்ணா அல்ல.

கன்னாதான்

ஃபரிதாபாத்தில் என் உதவியாளராகப் பணியாற்றிய என்.கே.கன்னாதான்.

பஞ்சாபி,சிவப்பாக இருப்பார்.உயரம் கம்மி.

பல கிளை ஆய்வுகளில் என்னுடன் உதவியாளராக வந்தவர் அவர்.மற்றொருவர் டி.ஆர்.சாவ்லா.

எங்கள் ஆய்வின் போது இவர்கள் இருவரும் எனக்கும் சேர்த்து மதிய உணவு கொண்டு வருவது என்பது ஒரு எழுதப்படாத விதியாகிவிட்டது.ஒரு பரிதாப உணர்வுதான்!

மதியம் உணவு நேரத்தில் என்னை”சேகர் சாப்!சாப்பிடலாம்” என அன்போடு அழைப்பார் கன்னா.

பல கிளை ஆய்வுகளில் எனக்கு உதவியாளராகப் பணி புரிந்திருக்கிறார்.

குர்கான் நகரில்தான் அவர் குடும்பத்துடன் வசித்து வந்தார்,

எந்தக்கிளை ஆய்வென்றாலும் அங்கிருந்து தினம் வந்து போவார்

ஒரு முறை குர்கான் கிளை ஆய்வே நாங்கள் இருவரும் மேற்கொண்டோம்.

அப்போது கோடைக்கலம்.

டெல்லியின் கோடை பற்றி உங்களுக்குத் தெரியும்.

தினமும் நான் ஃபரிதாபாத்திலிருந்து வந்து போக வேண்டும்

சனிக்கிழமை அரை நாள் வங்கி அலுவல் என்பதால் அந்த மதிய வெயிலில் ஃபரிதாபாத் திரும்புவது கடினம்.

எனவே கன்னா எனக்கு ஓர் அன்புக்கட்டளை இட்டு விட்டார்-சனிக்கிழமைகளில் மதிய உணவை அவர் வீட்டில் முடித்துக் கொண்டு ஓய்வெடுத்தபின் மாலைதான் ஃபரிதாபாத் திரும்ப வேண்டும் ஏன்று.

அது முதல் ஆய்வு முடியும் வரை சனிக்கிழமை மதிய உணவு அவர் வீட்டில்தான்.உணவுக்குப் பின் அவர் குழந்தைகளுடன்--ஒரு பெண்,இரு பையன்கள்--, உடைந்த இந்தியில் பேசிக் கொண்டி ருப்பேன்.பையன்கள் செஸ் ஆட்டத்தில் செய்த தவறுகளைத் திருத்தினேன்.மாம்பழ சீசன்.அவர் சஃபேதா மாம்பழம் வாங்கி வந்தார்.அதை வெட்டித் துண்டுகளாக்கிச் சாப்பிடுவதா அல்லது மாம்பழ ,பால் சாறு அருந்துவதா என்று..குழந்தைகளின் ஆசை மில்க்‌ஷேக்.கன்னா சொன்னார்”சேகர் சாப் நீங்கள் சொல்லுங்கள் .என்ன வேண்டும்”. குழந்தைகளைப் பார்த்து ரகசியமாகக் கண் சிமிட்டி விட்டுச் சொன்னேன் ”மில்க் ஷேக்” இதுபோல் கிட்டத்தட்ட  ஐந்தாறு வாரங்கள்,ஆய்வு முடியும் வரை.

அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை,ஃபரிதாபாத்தில்.வீட்டில் ஓய்வாக அமர்ந்திருந்தேன்,

ஃபரிதாபாத் கிளை நண்பர்கள் இருவர் வந்தனர்

உற்சாகமாக வரவேற்றேன்

ஆனால் அவர்கள் முகம் இறுகிப்போயிருந்தது.

சொன்னார்கள்”கன்னா இறந்து விட்டார்’

நான் அப்படியே அருகில் இருந்த சோபாவில் சாய்ந்து விட்டேன்.

மிகப்பெரிய அதிர்ச்சி.

மறுநாள் ஓர் ஆய்வில் அவர் என்னுடன் சேர்ந்து பணியாற்ற வேண்டியவர்

இப்போது.....குர்கான் சென்று இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொண்டு திரும்பினோம்.

வேறொருவர் என்னுடன் ஆய்வுப்பணியில் சேர்ந்து கொண்டார்.

சில மாதங்களில் தெரிய வந்தது கருணை அடிப்படையில் அவர் மனைவிக்கு எங்கள் வங்கியில் ,குர்கான் கிளையிலேயே வேலை கொடுக்கப்பட்டது என்று.

சில நாட்கள் கழித்து ஒரு விசாரணைக்காக குர்கான் செல்ல வேண்டி இருந்தது.

கிளையில் கன்னாவின் மனைவியைப் பார்த்து நலம் விசாரித்தேன்.

மதிய இடைவேளையின் போது அவர் என்னருகே வந்து ஒரு கவரை நீட்டினார்””இதில் 1500 ரூபாய் இருக்கிறது.என் கணவருக்கு நீங்கள் கடனாக்க கொடுத்த பணம்’

திகைத்தேன்.கன்னாவுக்கு நான் பணம் கொடுத்தது எங்கள் இருவரைத் தவிர யாருக்கும் தெரியாது என எண்ணினேன். ஆனால்,,,

என் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது---அந்த நல்ல மனிதரையும் அவருக்கேற்ற மனைவியையும் நினைத்து!

கன்னா!உன் குடும்பத்துக்கு எந்தக் குறையும் வராது!
 

உன்னதத் தாம்பத்தியத்தின் உச்சக்கட்டம்!

 

வழக்கம் போல் இன்று,மாலைநேர உலாவலுடன் சேர்ந்த சில வாங்குதல்களுக்காக வெளியே சென்றேன்.எப்போதும் என்னைச் சுற்றி நடக்கும் நிகழ்வுகளை,கடந்து,நடந்து செல்லும் மனிதர்களை,அக்காட்சிகளில் வெளிப்படும் ஏதாவது தனித்தன்மையை கவனித்தபடியே செல்வேன்.

இன்று என் உலாவில் என்னைக் கவர்ந்த,கவர்ந்த என்பதை விட நெகிழ வைத்த காட்சியின் நாயகர்கள் ஒரு கணவன் மனைவி!கணவருக்கு 70 வயது இருக்கலாம்;மனைவிக்கு 60க்கு மேல்.முதலில் அவர்களைப் பூக்காரியின் முன் பார்த்தேன். பூக்காரியிடம் பூ வாங்கிக் கணவர் அதை மனைவிக்குத்தர அவர் அதைச் சூடிக் கொண்டார்.அக்காட்சி என்னை இழுத்து நிறுத்தியது. இளம் தம்பதியினர் எத்தனையோ பேரின் இத்தகைய செயலைக் கண்டதுண்டு. ஆனால் அதில் இல்லாத ஏதோ ஒன்று என்னை நிறுத்தியது.

அவர்கள் புறப்பட்டனர்.நான் செல்லவேண்டிய வழியிலேயே அவர்கள் செல்ல ,அவர்களை நான் பின்தொடர வேண்டியதாயிற்று(முன்னால் போயிருக்கலாமே என்று நீங்கள் கேட்பது காதில் விழுகிறது!) சாலையில் மாலை நேரத்து போக்குவரத்து நெரிசல்.நடைபாதை என்பதே ஒன்று இல்லாத நிலை.நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்;கணவரின் கையை மனைவி ஆதரவாகப் பற்றிக் கொள்ள இருவரும் கை கோத்தபடி நடக்கத் தொடங்கினர்.இது போன்ற காட்சியும் பலமுறை பார்த்திருக்கலாம்;இளம் தம்பதி ,காதலர்கள்  என்று பலரின் வடிவில். ஆனால் அதில் ,அந் நெருக்கத்தின் அடிப்படையில் காமம் தெரியாமல் இருக்காது;அன்றைய இரவின் கற்பனைகள் கலக்காமல் இருக்காது .

ஆனால் இது வேறு.இவர்களுக்கு மணமாகி 40 ஆண்டுகளாகியிருக்கவேண்டும்.பேரன் பேத்திகள் எடுத்திருக்கலாம்.வாழ்க்கையில் பல இன்ப,துன்பங்களை,ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கடந்து வந்திருப் பார்கள்.ஆனால் இந்த வயதில் அவர்கள்,ஒருவரின் அவசியத்தை மற்றவர் புரிந்து கொண்டிருக் கிறார்கள்.அந்தக் கைகோர்த்தலில்,புரிதல் தெரிந்தது;அன்பு தெரிந்தது, ஆதரவு தெரிந்தது.ஒருவருக் கொருவர் நாங்கள் துணையாக இருக்கிறோம் என்றுரைக்கும் கர்வம் தெரிந்தது.

 நெகிழ்ந்து போனேன்.என்ன உன்னதமான ஒரு தாம்பத்தியம்!

வெள்ளிவிழா என்றொரு திரைப்படம்.அதில்  மனைவியை இழந்த  ஜெமினி ஒரு மழை நேரத்தில் ஒதுங்கி நிற்கையில் மழைக்காக ஒதுங்கிய ஒரு வயதான கணவனை அவரது மனைவி குடையுடன் வந்து அழைக்க இருவரும் ஒரு குடைக்கீழ் அணைத்தபடி செல்வதைப் பார்க்கும் ஜெமினி உணர்ச்சிகரமாக நடித்திருப்பார்.ஜெமினி ஏற்ற அந்தப்பாத்திரத்தின் நெகிழ்ச்சி எனக்குப் புரிந்தது.

அந்தக் காட்சியைப் படம் பிடித்தேன்.ஒரு தனிநபர் சுதந்திரத்தில் நான் தலையிடுகிறேனோ என்ற உறுத்தல்.ஆனல் படம் பின்னிருந்து எடுக்கப் பட்டிருப்பதால் யாரென்று தெரியாது. இந்தப் படத்தைப் பகிர்ந்து கொளவதே நான் அந்த உன்னத தாம்பத்தியத்துக்குச் செய்யும் மரியாதை என்றெண்ணுகிறேன். இது அவர்கள் அன்புக்கு எனது தலைதாழ்ந்த வணக்கம்!.

                                           இளமையில் கணவர் வழிநடத்தச் சென்றவள்
                                           இன்று கணவரை வழி நடத்திச் செல்கிறாள்!

இந்நேரத்தில்,2008 இல் என் பதிவில் நான் எழுதிய ஒரு குட்டிக்கதையை மீள்பதிவாக்க் கொடுப்பது பொருந்தும் என எண்ணுகிறேன்.இதோ.........

//"ஏய்,சொர்ணம்,சொர்ண நாயகி,இங்க வாடி.ஒரே ஒரு தடவை."

"உங்களுக்கு வேற வேலையில்லை.பிள்ளையில்லாத வீட்டில கிழவன் துள்ளி விளையாடினானாம். "

"யாருடி கிழவன்?கையை மடக்கிக் காட்டறேன் பாரு,எப்படிக் கிண்ணுனு இருக்குன்னு.இரும்பு உடம்புடி, தெரியுமா?"

"ஆமாம் உங்க உடம்பைப் பத்தி எனக்குத் தெரியாம யாருக்குத் தெரியுமாம்? இப்போ கொஞ்சம் தொந்தரவு பண்ணாம இருங்க.எனக்குத் தூக்கம் வருது."

"எனக்கு வரல்லையே.வாடி.ஒரே ஒரு தடவை மட்டும்."

"அய்யோ,சொன்னாக் கேக்க மாட்டிங்களே.எனக்கு லேசாத் தலையை வலிக்குதுங்க.அதை சொல்ல வேணாமுன்னு பாத்தேன்."

"தலைவலியா?இதோ நான் தைலம் தேச்சு விடறேன்.அப்படியே படுத்துக்க."

"வேண்டாங்க,தன்னாலே சரியாயிடும்"

"ஒண்ணும் பேசாதே. கண்ணை மூடிப் படுத்துக்கோ.இப்படி நல்லாத்தேச்சு, அமுக்கி விட்டாத் தலவலி பறந்து போயிரும்"

"உங்க கை பட்டதுமே வலி போயிருச்சுங்க.வாங்க.இப்ப நான் தயார்"

"வேண்டாம் சொர்ணம்.நீ ஒய்வெடுத்துக்கோ.நானும் அப்படியே படுக்கிறேன்."

"ரொம்ப ஆசையாக் கூப்பிட்டீங்க.ஏமாத்தமாப் போயிடும்.வாங்க. "

"சரி,வா.உன்னை எப்படிக் கட்டறேன் பாரு"

"ஆமாம்,அதிலெ நீங்கதான் கெட்டிக்காரராச்சே "

இருவரும் "ஆடு புலி ஆட்டம்"ஆட ஆரம்பித்தனர்.

கணவன் மனைவி உறவில் உடல் முக்கியமல்ல.மனமே பிரதானம்.வயதாகி உடல் தளர்ந்து இச்சைகள் அற்றுப் போனாலும்,அன்பு குறைவதில்லை.மாறாக அதிகமாகிறது.இது ஒருவரின் துணையை மற்றவர் உணர்ந்த நிலை.ஒருவர் இன்றி மற்றவர் வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைப்பதற்கே பயப்படும் நிலை. ஒருவரைச் சார்ந்தே மற்றவர் வாழும்,இயங்கும் நிலை.

இதுவே இல்லறம் என்னும் நல்லறம்.//

"உடம்பொடு உயிரிடைஎன்னமற் றன்ன
மடந்தையொடு எம்மிடை நட்பு"----(குறள்)

Top of Form