முட்டை உடைந்தது குரீஇ பறந்தது
கட்டை கிடந்தது கர்ம வினை அறுந்தது
சட்டை கழன்றது சம்சாரம் அகன்றது
பெட்டைக்காய் ஏங்கும் பேதமை மறைந்தது!
கூட்டமாய்க் கூடி நின்று கூக்குரலிட்டு அழுவர்
காட்டுக்குத் தூக்கிச் சென்று கட்டையிலிட் டெரிப்பர்
வாட்டமாய்த் திரும்பி வந்து வழமைகள் பலவும் செய்வர்
நாட்டம் மாறிய பின் நாளையே மறந்து போவர்!
எரியப்போகும் உடலுக்கு எத்தனை சிங்காரம்
வாசனைத் தைலமென்ன,வாடாத மலர்களென்ன
பூசிடும் பொடிகளென்ன பூணுகின்ற அணிகளென்ன
இதழுக்குச் சாயமென்ன இளமைக்குக் கவசமென்ன!
பவள இதழ்களின் சிவப்பிலே மயக்கம்
பருவ மொட்டுக்களின் வனப்பிலே மயக்கம்!
தெரியாதா உனக்கு இதெல்லாம் சிலகாலம்!
இறுதி வரை இதுவே நம் வாழ்க்கையென்றால்
சுருதியில்லா சங்கீதம் போலாகி விடாதா?
நேற்றிருந்தோர் இன்றில்லை
இன்றிருப்போர் நாளையில்லை
நமக்குப்பின் நம் பெயர் நிலைக்க வேண்டுமெனில்
நன்றே செய்,அதை இன்றே செய்!
வான் புகழ் வள்ளுவன் சொன்னான்
“தக்கார் தகவிலர் என்பத வரவர்
எச்சத்தாற் காண ப்படும்”
நமக்குப் பின் எஞ்சுவது நல்லதாய் இருக்கட்டும்
நான்கு பேராவது நம் புகழ் சொல்லட்டும்!
(எத்தனையோ நினைக்கிறது நெஞ்சம், சொல்ல முடிந்ததோ மிகக் கொஞ்சம் )